دیده بودم که ما ایرانی ها – از هر قشری – از سیاست سر در می آوریم و در جمع های دوستانه و فامیلی وقتی حرف از دولت و حکومت و گرانی و … می شود، از پیرمرد 70 ساله گرفته تا جوان 17 ساله شروع می کنند به خطابه سیاسی دادن و به یکباره آدم احساس می کند به میتینگ سیاسی آمده ولی خُب وقتی میزبان می گوید بفرمایید چاییتون یخ کرد تازه یادت می افتد که کجا هستی. انصافا ً هم وقتی حرف این دوستان را با نظرات کارشناسی تحلیل گران سیاسی مقایسه می کنیم می بینیم آخرش هر دو یک چیز گفته اند.
چند روز پیش در جمعی دوستانه بودم، که از هر دری سخن می رفت. و به ناگاه نفهمیدم چه طور شد که صحبت کشیده شد به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا!
و آنچنان بحث دوستانم گُل انداخته بود و هر کدام با آنچنان قاطعیت و مستنداتی از نامزدهای مورد علاقه شان حمایت می کردند که یک لحظه خنده ام گرفت. ( البته در دلم خندیدم ).
داشتن اطلاعات عمومی و دانستن مسائل روز دنیا چیز خیلی خوبی است. اما ای کاش تحلیل هایمان همیشه درست از آب در می آمد. 3 سال و اندی پیش را یادمان بیاید! که عده ای انتخابات را تحریم کردند، عده ای از بقض معاویه دچار حب علی شدند و عده ای دیگر که هر آدم جدیدی را منجی می دانستند!!!. چند ماه دیگر انتخابات ریاست جمهوری ایران است. ای کاش نامزدهای انتخاباتی ایران را حداقل به اندازه اوباما و مک کین بشناسیم.
پ.ن : می دونم کامنت می زارین که ای بابا! دلت خوشه!!!
