مستانه

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جزآن که جان بسپارند چاره نیست

هرگه که دل به عشق دهی خوش دمی بوَد

در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

فرصت شمار طریقۀ رندی که این نشان

چون راهِ گنج بر همه کس آشکاره نیست

 ادامه‌ی این ورودی را بخوانید »

چو بشنوی سخن اهل دل مگو که خطاست

سخن شناس نیی جان ِ من خطا اینجاست

حافظ – غزل 19

و من هر روز به سایۀ درختی که بر روی دیوار سوزان تکیه زده است

غریبانه می نگرم.

به فرو افتادن، به غرق شدن فروزان در درّه های سرد و متروک

در موج های داغ و وحشت

ادامه‌ی این ورودی را بخوانید »

من سردم است و او از وسعت ذهنم دور می شود.

در دنیایی به عظمت مور او را گم می کنم،

درآن لحظۀ گمنام من چقدر پوچ، من چقدر گنگ،

ادامه‌ی این ورودی را بخوانید »

آمدم از تو بنویسم

دیدم دریا نوشته است.

آمدم از تو بگویم

شنیدم باران گفته است.

آمدم به تو عشق بورزم

فهمیدم خورشید عشق ورزیده است.

آمدم در تو برویم

دیدم جنگل روئیده است.

آمدم که بگویم …

گفتم از خود بنویسم…